เทคนิค 10 ข้อ : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 33 / 80

บทที่ 11 วัตถุประสงค์และอานิสงส์ของการเจริญภาวนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “ผู้ฉลาดควรพยายามเอาร่างกายที่มีความตาย มีความแก่อยู่เป็นนิตย์ และมีความเดือดร้อนด้วยกิเลสเป็นต้น แลกกับพระนิพพานที่มีแต่สัน

บทที่ 11 กล่าวถึงวัตถุประสงค์ของการเจริญภาวนาที่จะนำไปสู่พระนิพพานโดยอิงจากหลักมัชฌิมาปฏิปทา และการเปรียบเทียบการปฏิบัติที่ถูก และไม่ถูกวิธี การได้สุขในปัจจุบัน และสุขในสัมปรายภพ เป็นสำคัญ รวมถึงอานิส

11.1.1 เพื่อให้ได้สุขในปัจจุบัน คนเราทุกคนล้วนปรารถนาความสุขความสุขที่แท้จริงที่ไม่มีความทุกข์เจือปนต้องเริ่มต้นที่การเจริญ ภาวนา อาจกล่าวได้อีกอย่างหนึ่งว่า การทำภาวนามีผลต่อการดำเนินชีวิตให้ประสบควา

มนุษย์ทุกคนต้องการความสุขที่แท้จริงและไม่ทุกข์ โดยศาสนาพุทธชี้ให้เห็นว่า การทำสมาธิและการดูแลจิตใจมีความสำคัญมากกว่าการมีวัตถุเพียงอย่างเดียว การทำภาวนาและการฝึกฝนจิตใจเป็นสิ่งสำคัญที่จะนำไปสู่ความสุข

นี้เป็นข้อบ่งชี้ให้เห็นถึงพุทธประสงค์ที่ว่า นอกจากเราจะต้องละเว้นจากความชั่ว หรือบาปอกุศล ทั้งปวง และหมั่นสั่งสมความดี สร้างบุญบารมีโดยทั่วๆ ไปแล้ว ทุกคนยังมีหน้าที่ที่สำคัญสำหรับชีวิตอีก อย่างหนึ่ง ค

การเจริญภาวนาเป็นหน้าที่สำคัญของทุกคนในการทำให้จิตใจผ่องใสและห่างไกลจากกิเลสอาสวะ การปฏิบัติตามแนวทางของพระพุทธองค์ไม่เพียงแต่ทำให้เกิดความสุขในชีวิตปัจจุบัน แต่ยังส่งผลให้ได้รับความสุขในโลกหลังความตา

11.2 อานิสงส์ของการเจริญภาวนา การฝึกใจให้เกิดสมาธิ โดยทำใจให้หยุดนิ่งอยู่ภายในกลางกายนี้ มีอานิสงส์ที่สำคัญ 5 ประการ คือ 1. ได้เข้าถึงความสุขที่แท้จริง 2. ได้ฌานสมาบัติ 3. ได้วิปัสสนา 4. ได้นิโรธสมาบั

การฝึกใจให้สงบภายในกลางกายมีอานิสงส์สำคัญ 5 ประการ ได้แก่ ความสุขที่แท้จริง, ฌานสมาบัติ, วิปัสสนา, นิโรธสมาบัติ และอายตนนิพพาน พระสัมมาสัมพุทธเจ้าแสดงให้เห็นว่า ความสุขคือการเข้าถึงความสงบ สมาธิช่วยให

3) กระแสบาปอกุศลที่เข้าแทรก พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่า “บุคคลพึงรีบขวนขวายในความดี จึงห้ามจิตเสียจากบาป เพราะว่าเมื่อบุคคลทำความดีช้าอยู่ ใจจะยินดีในบาป” 1 ธรรมชาติของกระแสบาปมักจะเข้าแทรกในใจของมนุษย

บทความนี้นำเสนอแนวคิดเกี่ยวกับกระแสบาปอกุศลที่เข้ามาแทรกในจิตใจของมนุษย์ และความไม่แน่นอนของชีวิตที่กระตุ้นให้ต้องสั่งสมบุญเพื่อความสุขในโลกสวรรค์ แม้เราจะลืมอดีตชาติไป แต่ถ้าเรามีความคุ้นเคยกับการทำค

ความนํา บทที่ 1 ความรู้เบื้องต้นเรื่องวัฒนธรรมชาวพุทธ มนุษย์ทุกคนมีฐานะเป็นสมาชิกของสังคมที่ตนอาศัยอยู่ และมีความสัมพันธ์ด้านต่างๆ ต่อกัน ตลอดจนการพึ่งพาอาศัยอยู่ร่วมกันเป็นหมู่คณะ โดยมีเป้าหมายเพื่อค

บทที่ 1 ของหนังสือเล่มนี้นำเสนอความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับวัฒนธรรมชาวพุทธ โดยอธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างสมาชิกในสังคมที่ต้องพึ่งพาอาศัยกันเพื่อความอยู่รอดและความสุข ขณะที่การพัฒนานิสัยทางสังคมและการอบร

1) ปัจจัย 4 ได้แก่ ปัจจัยที่ 1 อาหารการกิน เช่น ตั้งแต่เกิดจนตาย คนทุกคนต้องย้ำคิด พูด ทำในเรื่องกินก่อนทั้งนั้น เช่น พอตื่นเช้า ก่อนออกไปทำงาน หรือไปเรียนหนังสือก็คิดแล้วว่า วันนี้จะกินอะไรดี หรือแม้

ปัจจัย 4 ประกอบด้วย อาหาร การแต่งกาย ที่อยู่อาศัย และการรักษาสุขภาพ เป็นเรื่องสำคัญในการใช้ชีวิตประจำวันของมนุษย์ ตั้งแต่การคิดกินอาหารในทุกวัน ไปจนถึงการเลือกเสื้อผ้าและการเตรียมที่อยู่อาศัยเพื่อรับม

เกณฑ์มาตรฐานขั้นต่ำ การซัก 1. ผ้าสะอาด โดยเฉพาะบริเวณจุดสกปรกมาก เช่น คอ ขอบแขน 2. ไม่บิดผ้า 3. ไม่แช่ผ้าค้างคืน การตาก 1. กลับตะเข็บก่อนตากทุกครั้ง 2. ตากเสื้อผ้าตามรูปทรง ถ้าเป็นผ้าเช็ดตัว ผ้าห่ม ให

การซักผ้าควรทำให้สะอาด โดยเฉพาะบริเวณจุดสกปรก เช่น คอ ขอบแขน ไม่ควรบิดหรือแช่ผ้าค้างคืน การตากผ้าควรกลับตะเข็บและตากตามรูปทรง การดูแลห้องน้ำเป็นสิ่งสำคัญเพราะเป็นหน้าตาของบ้าน ห้องน้ำที่สะอาดช่วยสร้าง

4.3 การบำบัดรักษาเบื้องต้น 4.3.1 คุณลักษณะของคนไข้ที่หมอต้องการ ในทางพระพุทธศาสนา พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสสอนไว้ใน ปฐมอุปัฏฐากสูตร สรุปความได้ว่า ภิกษุไข้ที่เป็นผู้พยาบาลยาก มีลักษณะ 5 ประการ ดังนี้

เนื้อหาเกี่ยวกับลักษณะของคนไข้ที่มีผลต่อการรักษาในทางพระพุทธศาสนาและการแพทย์ โดยมีการแบ่งลักษณะเป็นผู้พยาบาลยากและง่าย พร้อมอ้างอิงจากปฐมอุปัฏฐากสูตรและความเห็นจากแพทย์ผู้มีชื่อเสียง ซึ่งเน้นความสำคัญ

บังเกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มคิด ขณะทำก็ไม่นึกเสียดาย ให้มีใจเป็นสุข หลังจากให้ไปแล้วก็ปลื้มปีติยินดีในทานนั้น ไม่นึกเสียดายในภายหลัง บุญกุศลจึงจะเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ในการเตรียมของตักบาตร เช่น ข้าวสาร อา

การถวายทานเป็นการทำให้ใจสุขและเกิดบุญกุศล การเตรียมของตักบาตรควรใส่ใจที่ความเหมาะสมของอุณหภูมิอาหาร โดยควรยกของถวายด้วยความเคารพและกล่าวคำถวายทาน การถวายสังฆทานคือการถวายวัตถุให้แก่สงฆ์เพื่อพระสงฆ์ใช้

6.5 พิธีกรรมในวันสำคัญทางพระพุทธศาสนา พิธีวิสาขบูชา ตรงกับวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 6 เป็นวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ประชาชนจะพากันทำบุญตักบาตร ฟังพระธรรมเทศนาตอนเช้า ครั้นตอนย่ำ

ในพระพุทธศาสนามีพิธีกรรมที่สำคัญในวันวิสาขบูชาซึ่งตรงกับวันประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยประชาชนจะทำบุญและฟังพระธรรมเทศนา ส่วนพิธีเข้าพรรษาเป็นประเพณีที่พระภิกษุสงฆ์จะตั้งใจอยู

“ภิกษุทั้งหลาย..... พวกเธอจงเที่ยวจาริกไป เพื่อประโยชน์ เพื่อเกื้อกูล เพื่อความสุขแก่ ชนเป็นอันมาก เพื่ออนุเคราะห์ชาวโลก จงแสดงธรรมอันงามในเบื้องต้น ท่ามกลาง และ ในที่สุดจงประกาศพรหมจรรย์พร้อมทั้งอรรถ

บทความนี้มีการเน้นย้ำถึงหน้าที่และความรับผิดชอบที่ทุกคนต้องมีในสังคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งนักศึกษาและผู้มีบทบาทต่างๆ ในการทำงานให้ดีที่สุด สำหรับภิกษุสงฆ์ได้มีการกล่าวถึงการแสดงธรรมเพื่อประโยชน์และความสุข

ดังนั้น การฝึกอบรมเบื้องต้นก็คือ การศึกษา ศีล สมาธิ ปัญญา นั่นเอง ซึ่งพระสาวกต้องอาศัย ความพากเพียรพยายามในการศึกษาและปฏิบัติเรื่อยไป จนกว่ากาย วาจา ใจ จะใสสะอาดบริสุทธิ์หลุดพ้น ในวันใดวันหนึ่งได้ สมด

การศึกษาในพระพุทธศาสนาชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการฝึกอบรมในด้านอธิศีล อธิจิต และอธิปัญญา โดยพระภิกษุจำเป็นต้องใช้ความพยายามและความตั้งใจในการปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เพื่อให้กาย วาจา ใจ ข

1.3.1 ลักษณะของการฝึกอบรม สำหรับบางท่านที่เคยศึกษาประวัติของพระอรหันตสาวกมาบ้างแล้ว คงอดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไม พระสาวกแต่ละท่านจึงมีวิธีการ หรือใช้ระยะเวลาในการฝึกฝนอบรมตนเองแตกต่างกันไป บางรูปรวดเร็ว จน

การฝึกอบรมในพระพุทธศาสนาแสดงให้เห็นถึงความหลากหลายของวิธีการและระยะเวลาในการบรรลุธรรมของพระสาวกแต่ละท่าน มีการตั้งอยู่ในอรหัตผลที่ต้องการการศึกษาและการปฏิบัติอย่างเป็นขั้นตอน ซึ่งอ้างอิงจากพระธรรม คำส

พระจักขุปาล : “พระเจ้าข้า ข้าพระองค์บวชแล้วแต่เมื่อแก่ ไม่สามารถ จะบำเพ็ญคันถธุระให้บริบูรณ์ได้ แต่จักบำเพ็ญวิปัสสนาธุระให้บริบูรณ์ ขอ พระองค์ตรัสบอกพระกรรมฐานแก่ข้าพระองค์เถิด” ในการศึกษาทั้ง 2 รูปแบ

เนื้อหาเกี่ยวกับการศึกษาในพระพุทธศาสนา ที่แบ่งเป็นสองรูปแบบคือคันถธุระ (การเรียนรู้ให้เข้าใจพระพุทธวจนะ) และวิปัสสนาธุระ (การปฏิบัติกรรมฐานและการทำสมาธิ) ซึ่งนำมาซึ่งประโยชน์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น การ

เรื่องของพระเถระทั้งสองนี้นับว่าเป็นตัวอย่างที่ดีที่ทำให้เราเห็นถึงวิธีการศึกษาในพระพุทธศาสนา ว่า ไม่ว่าจะเรียนรู้คำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้ามามากน้อยอย่างไร ก็ต้องนำความรู้นั้นมาฝึกฝนอบรม ตนเองให้กาย

เนื้อหาเกี่ยวกับการฝึกอบรมในพระพุทธศาสนา โดยเฉพาะวิธีการที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงใช้ในการฝึกอบรมผู้คน ซึ่งมีอยู่ 3 วิธีคือ การฝึกด้วยวิธีละม่อม การฝึกด้วยวิธีรุนแรง และการใช้ทั้งสองวิธีควบคู่กัน โดยปร

นอกจากจะทรงมีวิธีการฝึกที่หลากหลาย เหมาะสมแตกต่างกันไปตามแต่ประเภทของบุคคล ดังที่กล่าวมาข้างต้นแล้ว พระองค์ยังทรงฝึกบุคคลที่ฝึกได้ด้วยความจริงจังอย่างเต็มที่โดยปราศจากอคติใดๆ ดังที่ตรัสแก่พระอานนท์ไว้

พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงมีวิธีการฝึกอบรมที่หลากหลายและเหมาะสมแก่แต่ละบุคคล โดยทรงสอนด้วยความจริงจัง โดยไม่ประคบประคองเกินไป ส่วนบุคคลที่เหมาะแก่การฝึกคือพระภิกษุสาวกที่มีเป้าหมายในการบรรลุธรรม เมื่อฝึกฝ

2.1 จุดเริ่มต้นของการบวช บทที่ 2 คณกโมคคัลลานสูตร บทฝึกในทางพระพุทธศาสนา เริ่มต้นจากการที่บุคคลผู้มีปัญญา ได้ฟังธรรมจากพระสัมมา สัมพุทธเจ้า แล้วนำมาพิจารณาใคร่ครวญ ปฏิบัติตาม จนเกิดความรู้ความเข้าใจใน

บทนี้กล่าวถึงจุดเริ่มต้นของการบวชในพระพุทธศาสนา ซึ่งเกิดจากการฟังธรรมและการใคร่ครวญ จนนำไปสู่ความศรัทธาในพระพุทธเจ้า และการตัดสินใจบวชเพื่อลดกิเลสอาสวะและแสวงหาความสุขที่แท้จริง การบวชช่วยให้หลุดพ้นจา

...ดูก่อนสารีบุตร เมื่อบุคคลเสพธรรมารมณ์ที่รู้ได้ทางมโนแบบไร อกุศลธรรมทั้งหลายจะเจริญขึ้น แต่กุศลธรรมทั้งหลายกลับเสื่อมลง ธรรมารมณ์ที่รู้ได้ทางมโนแบบนี้ ไม่ควรเสพ ดูก่อนสารีบุตร แต่ว่าเมื่อบุคคลเสพธรร

บทนี้อภิปรายเกี่ยวกับการเสพธรรมารมณ์ในพระพุทธศาสนา โดยมีการแบ่งแยกระหว่างธรรมารมณ์ที่ส่งเสริมกุศลและอกุศลธรรม ภิกษุควรเรียนรู้ที่จะคิด พูด หรือกระทำสิ่งที่นำไปสู่โอกาสของการเกิดกุศลกรรมที่สูงขึ้น และล

“ความเป็นผู้รู้จักประมาณ ความไม่หลงติดอยู่ในโภชนะ เป็นความดี ด้วยว่าบุคคล ไม่รู้จักประมาณ ย่อมจมลงในอบายทั้ง 4 บุคคล ผู้รู้จัก ประมาณแล ย่อมไม่จมลงในอบาย4” 2.3.4 ขั้นตอนที่ 4 “ประกอบเนืองๆ ซึ่งความเป็

บทนำเรื่องการฝึกธรรมของพระภิกษุมีความสำคัญในการพัฒนาจิตใจและรู้จักประมาณในโภชนะ เพื่อไม่ให้หลงติดอยู่ในอบายทั้ง 4 ซึ่งมีความก้าวหน้าทางจิตใจขึ้นอยู่กับการตื่นรู้และการจัดสรรเวลาสำหรับการทำสมาธิ เทคนิค